Hallo alle vrienden van Ons weeshuis,

Tijdens de ceremonie is er voor jullie allemaal gebeden.

Voor geluk,  gezondheid , een lang leven en natuurlijk wel tien keer bedankt voor alle vooruitgang die jullie Ons weeshuis gebracht hebben.

De Ceremonie is heel indrukwekkend geweest, maar ik zal proberen om bij het begin
te beginnen.

Om 16.00 uur in een auto vol met Balinezen (allemaal mensen van Starlight hotel),Komang de man die Ibu Ari heel regelmatig  op zondag naar Ons Weeshuis rijdt (als haar man geen tijd heeft) en daar dan ook haar Engelse les volgt had er zelfs een dag voor vrij genomen.

Op naar de Carefour om nog een paar dozen bekertjes water te kopen, veel bekijks natuurlijk omdat we allemaal in ceremoniële kledij zijn. 

Daarna verder richting Ons Weeshuis, telefoon het is pak Fredy onze vriend/chauffeur uit Changgu waar we zijn, nou op de weg van ons weeshuis.

Oké dan is het goed , hij is al daar !!!! met vrouw Ibu Emma, dochter Cindy en een schoonzus.

Wat geweldig , een moslim man die 3 uur naar het noorden rijdt om bij de Indiaas/Hindoe ceremonie te zijn en vanavond/ vannacht  ook weer terug rijdt.

17.00 uur, ja hoor we zijn er, een uur te vroeg weliswaar maar is wel leuk om alle hectiek te zien die er nog heerst.

Pak Ketut en de meeste kinderen hebben ook al hun feestkleding aan, een paar meisjes zijn met een aantal vrouwen uit het dorp nog aan het koken.

Putuh Zimha (opa 95 jaar) zit er ook al helemaal klaar voor, inclusief sarong en zijn schoonste overhemd.

Later tijdens de ceremonie zingt…hij ook nog voor.

Het gamelan orkest is verplaatst vanuit de tempel , naar voor het huis buiten.

De jongens zijn er flink op aan het oefenen.

Even nog stiekem een blik in de keuken werpen en zien dat het plafond niet geschilderd is, jammer maar dat zat er dik in.

Na een half uurtje keuvelen springt iedereen op, de mangu (priester) met zijn gevolg is in aantocht, ze klauteren tegen de berg op en hebben een heleboel tr… bij zich.

Nu gaat het echt beginnen, na weer een uurtje wachten mogen we de keuken inkomen, gaan met z’n allen zitten op de grond en dan passen er toch wel heel veel mensen in het eetgedeelte, minstens 70.

Na een aantal mantra’s vindt de mangu dat wij toch maar vooraan moeten komen zitten, aan de ene kant wel leuk dan kunnen we het nu vanaf dichtbij volgen, maar dat is niet de bedoeling we moeten er een rol in spelen.

Het zweet breekt me uit en het is al zo warm (weet nog niet dat het eerstkomende 2 uur nog veel warmer wordt), wat moeten we doen, we weten er niets vanaf.

Zie vanuit mijn ooghoeken dat Frits er ook niet bepaald relaxed bij zit, maar op de één of andere manier kan hij zichzelf beter onder controle houden.

Daar heb je het al… begint de mangu met zijn belletje te klingelen, krijg ik de slappe lach, een ontzettende boze blik van Frits helpt een beetje.

Na een half uurtje klingelen en mantra’s uitspreken die iedereen, behalve wij, kennen, wordt er 15 cm voor ons,  in een grote bak een vuurtje gestookt.

Frits krijgt een lange lepel en een bakje kokosolie voor zich en ik een bord met rijst en andere speciale ingrediënten.

Na een aantal zinnen (gezang)  moet Frits een lepeltje kokosolie op het vuur gooien en ik een handje uit het bord erbij doen.

Oké kunnen er in ieder geval  even voor gaan verzitten, want die kleermakerszit gaat overal pijn doen.

De mangu geeft de eerste paar keren aan Frits een teken dat hij mag lepelen, voor mij is het dan niet moeilijk, want ik moet erna.

Door het lepelen van Frits schiet het vuur omhoog en mijn rijst rookt goed na in het vuur gooien.

Het wordt alleen nog steeds warmer, vraag zachtjes aan Frits of hij iets minder op zijn lepeltje wil doen, maar die is dan gelijk uit de maat en lepelt van schrik 2 keer achter elkaar en als het dan weer echt moet, doet hij het niet.

Mijn slappe lach komt terug, gelukkig niet zo erg want meer mensen moeten er even om lachen, maar als blikken hadden kunnen d…., dan was ik er n… …. …….

Na dit een stuk of 25 keer gedaan te hebben worden we door de mangu gezegend. Dit gaat als volgt:    je handen in elkaar en een kommetje ervan maken, de mangu staat voor je met     een kommetje water en een rieten stokje, eerst krijg je drie keer water op je hoofd, dan drie keer in je handen en daar moet je iedere keer een slokje van nemen, daarna weer één keer in je hand en je gezicht ermee reinigen en de laatste keer in je hand en je haar ermee nat maken.

Dan moeten alle mensen die niet in het weeshuis wonen gaan staan, oh lekker even mijn benen recht, maar nee wij niet, wij horen bij het weeshuis.

Moeten onze ogen dicht doen en samen met de kinderen van ons weeshuis en pak Ketut krijgen we 2 kilo oranje bloemblaadjes over ons heen gegooid, leukste is natuurlijk om het in Frits zijn petje te krijgen.

Ergens een paar ritus hiervoor hebben we ook nog een bloemenketting omgehangen gekregen.

Na weer een aantal mantra’s krijgen we 2 kokosnoten in onze handen.

Dit zijn de ego’s van iedereen en die moeten we tegen elkaar kapot zien te krijgen om de ego’s van iedereen uit te bannen.

Na twee keer tegen elkaar knallen zit er een gaatje in en de melk moeten we in een bak laten lopen, later gaan we dat met z’n allen op drinken.

De ene helft van de kokosnoot wil de mangu terug, de andere helft moeten we in het vuur gooien.

Daarna mogen we eindelijk gaan staan, hebben het gevoel dat we aan twee heupen tegelijkertijd geopereerd zijn, en na de eerste wankele stapjes met z’n allen a la polonaise drie keer om de keuken en drie keer om de badkamer lopen.

Dan eindelijk om 22.00 uur eten, vegetarisch maar heerlijk.

Nog een optreden van de grote meisjes een echte Balinese dans , in eerste instantie herkenden we ze niet eens, zo mooi opgemaakt en schitterende gewaden aan.

Heel erg moe om 24.00 uur, maar ook een grote ervaring rijker, terug naar het hotel.

Dit is voorlopig voor deze reis ons laatste verslag, alles wat hier geschreven is, is onze beleving.

Het is niet onze bedoeling geweest om iemand tegen het hoofd te stoten, het is geschreven door leken over het Hindoeïsme

Gaan er veel over lezen en schrijven dan een keer over hoe, wat en waar het allemaal voor bedoeld is in de goede termen.

NOGMAALS
WILLEN WE IEDEREEN BEDANKEN DIE ONS WEESHUIS STEUNT EN HOPEN DAT JULLIE DAT DE
EERSTE PAAR JAAR BLIJVEN DOEN EN ER ZELF EEN KEER NAARTOE GAAN.

Ook een dikke dank je wel aan Robert, hij houdt de website bij en Arjen die facebook up to date houdt.

Frits en Diana vanaf Bali