Mei
Hier een brief van Harold en Ria van Beeten,
nadat ze deze website in maart gevonden en gelezen hadden.
Via mail contact met ons hebben zij zich daarna heel erg ingezet voor "Ons Weeshuis" en nu zij op Bali zijn hebben ze deze brief gestuurd.
Hun foto's staan onder fotoboek van Harold en Ria.
Omdat vele gulle gevers een bijdrage hebben geleverd in geld of goederen hierbij even een kort verslagje van ons bezoek aan Yayasan Destawan oftewel het weeshuis in het plaatsje Sawan in Noord Bali. Voor meer info over dit weeshuis kun je klikken op de link:
Via deze website kwamen we in contact met dit weeshuis en met Frits en Diana van de stichting yayasan. We besloten dit jaar dit weeshuis te bezoeken. Extra bijzonder dit keer want dankzij broer Marco vriendin Tonneke én onze bovenburen Willy en Jan hadden we zoveel geld bij elkaar dat we in het weeshuis de mandis (‘badkamers’) konden laten betegelen en het weeshuis te voorzien van een elektra aansluiting.
Gistermorgen om 7.30uur vertrokken met onze chauffeur Tony. Hij was ondermeer gekleed in een blouse van zwager Ad en schoenen van broer Marco die we hem vorig jaar schonken. Bestemming was hotel Starlight in het plaatsje Kalibukbuk, kortbij Sawan. De afstand is maar ongeveer 80 kilometer maar we deden er toch ruim 4 uur over. Dat komt door de vele smalle en overvolle drukke wegen én omdat we bergen over moeten rijden met de vele erg smalle en soms slechte zigzagwegen. Maar je verveelt je geen moment door de prachtige omgeving. Bali is maar een klein eilandje, vergelijkbaar met de provincie Utrecht, maar heeft wat natuur betreft zoveel te bieden: zee, vulkanen, bergen, meren en natuurlijk de ontelbare rijst terrassen.
Kort na de middag bereikten we het hotel. Pal aan zee met slechts 7 leuke huisjes. Daar ontmoeten we onze tussenpersoon Ari. De naam doet anders vermoeden maar Ari is een vrouw. Zij werkt in Starlight en spant zich daarnaast in als vrijwilligster voor het weeshuis door er Engelse les te geven en ze brengt er af en toe wat eten als zij zelf geld heeft om wat extra te koken. Ari bemiddelt tussen ons en bijv. de aannemer/werkers die de badkamers betegelen en elektra gaan aanleggen.
Na een half uur rijden weken we van de hoofdweg af en kwamen we al snel uit op meer rustige binnenweggetjes in een mooie omgeving. We sloegen af een zandpad in en via kronkelweggetjes waar nauwelijks een auto kon rijden, stopten we naast een beekje en een steil pad. De auto kon niet verder en we zagen dat er kinderen vanaf het steile pad naar beneden kwamen lopen. De kinderen begroeten ons door het geven van een hand en vervolgens door met het hoofd onze handen kort aan te raken. De jongens tilden de balen rijst uit de auto en enkele meisjes onze tassen die waren gevuld met traktaties, medicijnen, toiletartikelen, kleding etc. We liepen met hen mee het steile pad op. We mochten blij zijn dat het niet had geregend, anders is het echt oppassen geblazen om niet te vallen.
We waren al snel erg onder de indruk van hun woon- en leefsituatie én van de hartelijkheid waarmee we werden ontvangen door de kinderen en hun leider Ketut. Hij is een leraar van een jaar of 50 die zich het lot van de kinderen heeft aangetrokken. Het zijn trouwens meestal ‘economische wezen’. Kinderen die dus nog wel ouders hebben maar niet door hen grootgebracht kunnen worden. Het ‘gebouw’ heeft nog geen ramen en deuren. Gekookt wordt er op een houtvuurtje. Water halen zij uit het beekje aan de voet van het bergje waarop het huis staat. Dankzij de stichting en de sponsors wordt er steeds wat meer opgeknapt en de voorzieningen beter. Zo slapen de 44 kinderen inmiddels bijna allemaal in stapelbedden (voorheen soms met zijn tienen op 1 matras).
We zagen dat er inderdaad al flink wat vloer- en wandtegels waren aangebracht in de badkamers (2 kamers van plusminus 5m2). Het aanleggen van elektra is een ander verhaal. Er is al wel toestemming van de plaatselijke autoriteiten en er is een schatting gemaakt van het benodigde materiaal en kosten. Toestemming is nodig omdat het weeshuis ver van de weg licht en de kabels via 5 ‘masten’ naar het weeshuis moet worden geleid. Dat gaat dus nog even duren maar we hebben het volste vertrouwen gekregen in Ari. Een érg lieve vrouw, een vlotte babbel en zeer kordaat en recht door zee in haar optreden richting de werkers.
We werden getrakteerd op zang en muziek. 2 knetter valse gitaren (maar dat paste gewoon leuk in het hele plaatje) en zelfgemaakte bongo’s van regenpijpen , bespannen met rubber begeleiden de zang. Er werd ook gedanst en een oud opaatje voerde een komische karateshow op (jullie horen en zien t allemaal nog wel). Een jongen klauterde in een palmboom en ‘plukte’ 4 kokosnoten voor ons, waaruit we even later de kokosmelk dronken.
Het was moeilijk de tranen te bedwingen toen we na een verblijf van ruim anderhalf uur werden uitgezwaaid nadat we de heuvel waren afgedaald ondersteund door de kinderen zie ervoor zorgden dat we niet zouden vallen (tja je wordt een dagje ouder hè).
Leuke overnachting gehad in Starlight in een heus hemelbed met klamboe. De folder beloofde ons dat we ‘s morgens dolfijnen konden zien en zelfs soms een walvis. Dat hebben we helaas niet gezien dit keer, maar een vorig jaar waren we hier in de buurt al een keer met een boot mee geweest en hebben we toen inderdaad veel dolfijnen gespot. Onderweg naar ‘huis’ nog even in de straat van Tony kleren uitgedeeld. Tony had de buurt al ingelicht over onze komst en binnen een mum van tijd waren we omsingeld door ouders en kinderen. Erg leuk. Zo....nu is t weer tijd voor een bintangetje. Jullie horen en zien nog wel meer t.z.t. We sturen alvast enkele foto’s mee.
groet
Harold en Ria