Goede ideeën....

Dinsdag 27 december 2011

 

Bij winkeliers een pot neerzetten van Ons Weeshuis voor donaties.

Donateurs hebben kaarten met varkentjes gekocht bij www.steun.nl en gaan die proberen te verkopen.

 We hebben al donateurs die geen kerstkaarten meer sturen naar vrienden en kennissen, maar een email met de beste wensen en het bank rekening nummer van Ons weeshuis.

Een andere donateur heeft de Lotto opgezegd, had nog nooit prijs gehad, zij maken nu elke maand dit geld over op Ons Weeshuis.

Wie heeft er nog meer goede ideeën?

Schrijf ze hier bij REACTIE     

 of op facebook : Ons Weeshuis Yayasan Bali en wordt er gelijk fan.

Ook daar staan regelmatig allerlei dingen over Ons Weeshuis op.

Inmiddels al 4 mails van mensen gekregen die in januari naar ons weeshuis willen gaan, zijn heel benieuwd naar de verhalen.

Wilt u ons op de hoogte houden en uw ervaringen met ons delen op deze site bij REACTIE

 of op facebook Ons Weeshuis Yayasan Bali.

We moeten proberen om met z'n allen Ons Weeshuis meer bekendheid te geven, dus zet het op je eigen HYVES, FACEBOOK enz.

Dan kunnen uw vrienden en kennissen er ook over lezen.

Wie heeft meer ideeën..schrijf ze op

 

Betty Koenen      bettykoenen@home.nl     
Om nog meer voor het weeshuis te kunnen doen is zogezegd veel geld nodig. Om geld in te zamelen heb ik bij alle vrienden en kennisen gevraagd om het statiegeld bonnetje voor een aantal weken niet bij de kassa in te leveren maar bij mij af te geven of zo ze willen mogen ze ook het lege goed bij mij inleveren. In deze "crisistijd" leek me dit een manier om toch iets te kunnen doen. Als meer mensen dit doen kunnen we misschien met zijn allen toch een aardig bedrag bijelkaar sparen.

 


December 2011 kerstbrief

Dinsdag 20 december 2011

                     

 

 

Voor alle donateurs :                                                              

 

Alle 50 kinderen, Pak Ketut en Ibu Ari wensen jullie

 

MERRY CHRISTMAS AND A HAPPY NEW YEAR.

 

We zijn nu 1 jaar met z’n allen aan het helpen in “Ons Weeshuis”.

 

Toen wij vorig jaar april voor het eerst in “Ons Weeshuis” kwamen, was er een ruwbouw huis.

Met een mandi kamer van 1.20m. bij 1.20m. voor toen 24 kinderen.

Koken ( op hout) deden ze in de “voorkamer”.

Ze sliepen met z’n 24 op een paar erg vieze matrassen.

Iedereen herinnert zich de eerste foto’s nog wel.

 

Dit jaar hebben we gerealiseerd:

 

een nieuwe keuken / eetzaal met inrichting,gaskooktoestel en een buitenstookplaats

2 mandi kamers voor de meisjes,

10 stapelbedden en 20 matrassen,

elektriciteit en stromend water,

kastjes, met voor elk kind een eigen lade,

dvd speler en voor elke leeftijd een dvd,

1 x per week Engelse les.

 

Wat hebben we veel bereikt, niemand had dit 1 jaar geleden durven dromen.

Ook nadat er een artikel in BN de Stem en het Brabants dagblad heeft gestaan over ons weeshuis,

zijn er nieuwe donateurs bij gekomen.

Van deze mensen is geen email adres bekend, jammer, dus als U dit leest geef uw email adres door

aan yayasan.bali@gmail.com.

 

En een vraag aan iedereen die op facebook zit, wordt fan van de pagina Ons Weeshuis Yayasan Bali.

Geef het door aan vrienden en bekenden, misschien halen we dit jaar dan nog de 100!!

 

In maart 2012 gaan we weer voor 3 maanden naar Bali.

 

Wat zijn de volgende stappen die we willen bereiken:

 

ramen en deuren in de slaapkamers, die akelige golfplaten MOETEN weg, er komt dan licht  en

GEEN regen meer in de slaapkamers.

 

deuren zijn ook noodzakelijk, want de kippen en ganzen vinden het heerlijk om op de bedden te

nestelen….

 

kasten en planken in de slaapkamers, dan kan de kleding en de weinige bezittingen weg van de

NATTE vloer.

 

De vloeren egaliseren en betegelen en de muren stucken.

 

Wat zou het geweldig zijn, als de kinderen proberen te vegen, het stof van de onafgewerkte vloer niet

meer rond dwarrelt  en weer terug op de bedden en vloer terecht komt…., wie wil dit nu niet?

 

Voor de gezondheid van de kinderen en de hygiëne zijn deze dingen NOODZAKELIJK,

het is geen luxe.

 

Ook willen we heel graag met groepjes kinderen (stuk of 6-7 per keer) naar Singaraja, “de grote stad”.

Ze mogen dan allemaal ZELF, misschien voor de eerste keer van hun leven, een broek , T-shirt en

schoenen uitzoeken en daarna, zeker voor het eerst in hun leven, in een restaurantje iets eten.

 

Dit zal een belevenis worden, die ze de rest van hun leven niet meer vergeten.

 

We hebben dit jaar, met z’n allen, heel veel gedaan en hopen volgend jaar nog MEER te kunnen doen.

 

Laten we proberen deze kinderen het gevoel te blijven geven, dat er mensen zijn die ook om hen geven.

We weten allemaal dat ze al zoveel missen.

 

De laatste dagen van het jaar breken aan, we zijn allemaal druk bezig geld uit te geven,

om een fijne kerst en oud en nieuw te organiseren voor onze dierbaren.

 

Vergeet “Ons Weeshuis” bij deze drukte niet, zij hebben onze hulp keihard NODIG.

 

Ons Weeshuis Yayasan Bali

www.yayasan-bali.nl

 

Bank rek.  560711344

t.n.v. ons weeshuis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ceremonie 24 oktober 2011

Maandag 24 oktober 2011

Hallo alle vrienden van Ons weeshuis,

Tijdens de ceremonie is er voor jullie allemaal gebeden.

Voor geluk,  gezondheid , een lang leven en natuurlijk wel tien keer bedankt voor alle vooruitgang die jullie Ons weeshuis gebracht hebben.

De Ceremonie is heel indrukwekkend geweest, maar ik zal proberen om bij het begin
te beginnen.

Om 16.00 uur in een auto vol met Balinezen (allemaal mensen van Starlight hotel),Komang de man die Ibu Ari heel regelmatig  op zondag naar Ons Weeshuis rijdt (als haar man geen tijd heeft) en daar dan ook haar Engelse les volgt had er zelfs een dag voor vrij genomen.

Op naar de Carefour om nog een paar dozen bekertjes water te kopen, veel bekijks natuurlijk omdat we allemaal in ceremoniële kledij zijn. 

Daarna verder richting Ons Weeshuis, telefoon het is pak Fredy onze vriend/chauffeur uit Changgu waar we zijn, nou op de weg van ons weeshuis.

Oké dan is het goed , hij is al daar !!!! met vrouw Ibu Emma, dochter Cindy en een schoonzus.

Wat geweldig , een moslim man die 3 uur naar het noorden rijdt om bij de Indiaas/Hindoe ceremonie te zijn en vanavond/ vannacht  ook weer terug rijdt.

17.00 uur, ja hoor we zijn er, een uur te vroeg weliswaar maar is wel leuk om alle hectiek te zien die er nog heerst.

Pak Ketut en de meeste kinderen hebben ook al hun feestkleding aan, een paar meisjes zijn met een aantal vrouwen uit het dorp nog aan het koken.

Putuh Zimha (opa 95 jaar) zit er ook al helemaal klaar voor, inclusief sarong en zijn schoonste overhemd.

Later tijdens de ceremonie zingt…hij ook nog voor.

Het gamelan orkest is verplaatst vanuit de tempel , naar voor het huis buiten.

De jongens zijn er flink op aan het oefenen.

Even nog stiekem een blik in de keuken werpen en zien dat het plafond niet geschilderd is, jammer maar dat zat er dik in.

Na een half uurtje keuvelen springt iedereen op, de mangu (priester) met zijn gevolg is in aantocht, ze klauteren tegen de berg op en hebben een heleboel tr… bij zich.

Nu gaat het echt beginnen, na weer een uurtje wachten mogen we de keuken inkomen, gaan met z’n allen zitten op de grond en dan passen er toch wel heel veel mensen in het eetgedeelte, minstens 70.

Na een aantal mantra’s vindt de mangu dat wij toch maar vooraan moeten komen zitten, aan de ene kant wel leuk dan kunnen we het nu vanaf dichtbij volgen, maar dat is niet de bedoeling we moeten er een rol in spelen.

Het zweet breekt me uit en het is al zo warm (weet nog niet dat het eerstkomende 2 uur nog veel warmer wordt), wat moeten we doen, we weten er niets vanaf.

Zie vanuit mijn ooghoeken dat Frits er ook niet bepaald relaxed bij zit, maar op de één of andere manier kan hij zichzelf beter onder controle houden.

Daar heb je het al… begint de mangu met zijn belletje te klingelen, krijg ik de slappe lach, een ontzettende boze blik van Frits helpt een beetje.

Na een half uurtje klingelen en mantra’s uitspreken die iedereen, behalve wij, kennen, wordt er 15 cm voor ons,  in een grote bak een vuurtje gestookt.

Frits krijgt een lange lepel en een bakje kokosolie voor zich en ik een bord met rijst en andere speciale ingrediënten.

Na een aantal zinnen (gezang)  moet Frits een lepeltje kokosolie op het vuur gooien en ik een handje uit het bord erbij doen.

Oké kunnen er in ieder geval  even voor gaan verzitten, want die kleermakerszit gaat overal pijn doen.

De mangu geeft de eerste paar keren aan Frits een teken dat hij mag lepelen, voor mij is het dan niet moeilijk, want ik moet erna.

Door het lepelen van Frits schiet het vuur omhoog en mijn rijst rookt goed na in het vuur gooien.

Het wordt alleen nog steeds warmer, vraag zachtjes aan Frits of hij iets minder op zijn lepeltje wil doen, maar die is dan gelijk uit de maat en lepelt van schrik 2 keer achter elkaar en als het dan weer echt moet, doet hij het niet.

Mijn slappe lach komt terug, gelukkig niet zo erg want meer mensen moeten er even om lachen, maar als blikken hadden kunnen d…., dan was ik er n… …. …….

Na dit een stuk of 25 keer gedaan te hebben worden we door de mangu gezegend. Dit gaat als volgt:    je handen in elkaar en een kommetje ervan maken, de mangu staat voor je met     een kommetje water en een rieten stokje, eerst krijg je drie keer water op je hoofd, dan drie keer in je handen en daar moet je iedere keer een slokje van nemen, daarna weer één keer in je hand en je gezicht ermee reinigen en de laatste keer in je hand en je haar ermee nat maken.

Dan moeten alle mensen die niet in het weeshuis wonen gaan staan, oh lekker even mijn benen recht, maar nee wij niet, wij horen bij het weeshuis.

Moeten onze ogen dicht doen en samen met de kinderen van ons weeshuis en pak Ketut krijgen we 2 kilo oranje bloemblaadjes over ons heen gegooid, leukste is natuurlijk om het in Frits zijn petje te krijgen.

Ergens een paar ritus hiervoor hebben we ook nog een bloemenketting omgehangen gekregen.

Na weer een aantal mantra’s krijgen we 2 kokosnoten in onze handen.

Dit zijn de ego’s van iedereen en die moeten we tegen elkaar kapot zien te krijgen om de ego’s van iedereen uit te bannen.

Na twee keer tegen elkaar knallen zit er een gaatje in en de melk moeten we in een bak laten lopen, later gaan we dat met z’n allen op drinken.

De ene helft van de kokosnoot wil de mangu terug, de andere helft moeten we in het vuur gooien.

Daarna mogen we eindelijk gaan staan, hebben het gevoel dat we aan twee heupen tegelijkertijd geopereerd zijn, en na de eerste wankele stapjes met z’n allen a la polonaise drie keer om de keuken en drie keer om de badkamer lopen.

Dan eindelijk om 22.00 uur eten, vegetarisch maar heerlijk.

Nog een optreden van de grote meisjes een echte Balinese dans , in eerste instantie herkenden we ze niet eens, zo mooi opgemaakt en schitterende gewaden aan.

Heel erg moe om 24.00 uur, maar ook een grote ervaring rijker, terug naar het hotel.

Dit is voorlopig voor deze reis ons laatste verslag, alles wat hier geschreven is, is onze beleving.

Het is niet onze bedoeling geweest om iemand tegen het hoofd te stoten, het is geschreven door leken over het Hindoeïsme

Gaan er veel over lezen en schrijven dan een keer over hoe, wat en waar het allemaal voor bedoeld is in de goede termen.

NOGMAALS
WILLEN WE IEDEREEN BEDANKEN DIE ONS WEESHUIS STEUNT EN HOPEN DAT JULLIE DAT DE
EERSTE PAAR JAAR BLIJVEN DOEN EN ER ZELF EEN KEER NAARTOE GAAN.

Ook een dikke dank je wel aan Robert, hij houdt de website bij en Arjen die facebook up to date houdt.

Frits en Diana vanaf Bali


Verslag 23 okt.

Zondag 23 oktober 2011

Hallo allemaal,

Vrijdag met 2 Nederlanders naar ons weeshuis geweest.

Zij waren ook weer onder de indruk van de altijd blije kinderen en alles wat er al gedaan is in dit jaar.

De timmerlieden zijn nog hard bezig aan het plafond en de kozijnen met gaas voor in de keuken.

Pak Ketut wist ook de prijs te vertellen om schoon drinkwater naar de kamar mandi’s en de keuken te brengen en……… dat kan gedaan worden, mensen die ook naar ons weeshuis zijn geweest  willen dit project op zich nemen.

Dus er komt nog een enorme verbetering aan ,dit kan omdat jullie allemaal zo meehelpen met Ons weeshuis.

Dank dank dank u wel namens de kinderen en  pak Ketut.

We proberen dit nog in gang te zetten voordat wij vertrekken en de rest laten we met een gerust hart aan Ibu Ari over, zij is ons goud waard.

Zaterdag hebben we er nog een dichte kast voor in de keuken bijgekocht en grote lepels om te roeren in grote pannen.

Bezems, grote gasfles, plastiek afsluitbare bakken, dweil, thermoskan, afvalbakken en nog veel meer.

Hopen vanmiddag na het schoonmaken de keuken in te kunnen richten en dan foto’s te maken die jullie versteld doen staan (hopen we echt).

Vanavond verder schrijven aan jullie, nu eerst een dagje hard werken.

Gisteravond dus niet meer geschreven was 22.30 uur voordat we thuis waren.

De timmermannen waren nog bezig met het gaas in de kozijnen  te zetten en de kozijnen met één of andere stinkende bruine verf te schilderen.

Boven de houten deuren in de keuken zit Balinees uitgesneden houtwerk, erg mooi.

We kunnen wel in het keukengedeelte aan de slag, vraag aan Ibu Ari of ze uit wil leggen hoe ze een dweil kunnen gebruiken, (toen wij ermee aan kwamen , dachten ze dat het een molen was!!!) lopen terug naar het keukengedeelte en daar staat alles onder water.

De kinderen hadden heel iets anders in hun hoofd wat schoonmaken betreft, nl. gewoon de slang erin!

Een half jaar geleden vroeg ik om water om de bedden schoon te maken en ik kreeg een kwart emmertje water, nu met de pomp en de slang in de rivier water in overvloed!

Wat moeten ze nog veel leren.

Na een half uur water naar buiten hozen (geen trekker dus met de bekende Balinese bezem) en nog een half uur om alles een beetje te laten drogen, kan Ibu Ari beginnen met haar les……       schoonmaken met de dweil en allesreiniger en water.

Nou dat was handig, dat wilden de meesten ook wel even proberen.

Slippers uit en 30 paar niet al te schone voeten over een half droge witte  vloer, ik hoef jullie het verder niet uit te leggen.

Na weer een half uurtje begon het iets te worden, maar…. de timmerlui hadden toch flink gemorst met die stinkende bruine verf, thinner gekocht en dan maar weer  poetsen.

Toen begon het al donker te worden, gauw even een aantal dingen in de keuken gezet en een paar foto’s maken.

Alles moet er weer uit want de plafonds moeten nog geschilderd worden, doen ze morgenochtend (zeggen ze) en een stuk muur en de hoeken moeten van ons ook nog een laagje krijgen.

Omdat ze de eerste keer zoveel water in de verf hadden gegooid heeft dit stuk niet goed gepakt en met de roller kan je niet in de hoeken komen, dus sla je die maar over!

Oh wat zijn wij toch lastig, ons pietje precies hebben we al laten varen, maar het moet wel netjes zijn.

Helemaal omdat je weet dat ze van onderhoud en bijhouden nog nooit gehoord hebben.

In het donker hebben de kinderen zich gewassen  om schoon de Engelse les te volgen.

We hadden van de mensen die gisteren mee waren geweest een aantal echt Nederlandse cadeau ’s gekregen, sleutelhanger met klompjes, Danone sleutelhangers met lichtje enz., nog wat zeep, shampoo en chips bijgekocht zodat  er voor iedereen een cadeautje was.

Ibu Ari had een goed idee , zij ging ze overhoren en degene die het goede antwoord gaf kreeg een cadeautje.

Dat is heel goed verlopen en de kinderen vonden het erg leuk.

Om 21.00 uur met Ibu Ari in Singaraja gegeten en toen was deze dag ook weer om, wat gaat de tijd snel.

Vandaag om 18.00 uur de Ceremonie ben heel benieuwd (maar misschien nog benieuwder of alles klaar is !)

Wordt vervolgd…………