Hallo allemaal,

Dinsdag 27 maart 2012

hier het beloofde stukje over de eerste keer shoppen met de teenagers.

Om 12 uur kwamen Joke en Henk (donateurs) vanuit Changgu met Pak Fredy bij Hotel Starlight aan.
Lekker even koffie gedronken en bijgekletst.
Om 14.30 uur Ibu Ari opgehaald en met 2 auto's en 6 volwassenen naar Ons Weeshuis.

Eerst natuurlijk de begroeting van alle kinderen en daarna Joke,Henk en Pak Fredy de nieuwe ramen laten zien.
Wat een licht, het hele huis ziet er lichter uit.

De grote kinderen stonden te trappelen om weg te gaan en toen....een enorme stortbui van ruim een uur.

Wij hadden de auto boven aan de weg laten staan, want het pad is te slecht geworden (vond Pak Fredy trouwens niet die is helemaal naar beneden gereden!)
Na een half uur was de grond rond het huis veranderd in één grote modderstroom.

Gelukkig werd het ook weer droog, dus ruim een uur later dan gepland op naar de auto's.
Pak Fredy wilde alle jongens 6 i.p.v. 7 (Miko was naar Java, want zijn oma is overleden, maar hij houdt het te goed) in de auto om zo door de blub naar boven te rijden en wonderwel het is hem ook nog gelukt.

5 meiden (ze hadden verkeerd geteld!) met ons mee het pad naar boven gelopen en samen met Ibu Ari in de auto, ging allemaal makkelijk.

In de auto op weg naar Singaraja hebben we ze toch maar verteld wat we gingen doen en dat ze voor 150.000 rp. (15 euro) kleding en schoenen mochten gaan kopen.
Er werd alleen maar gezucht, achteraf snapten we dat ze er niets van hadden begrepen.

In Singaraja aangekomen ook aan de jongens verteld, die waren alleen maar stom verbaasd.
Bij Hardys naar binnen, naar de eerste verdieping, want daar begint de kleding.

Alle 11 tieners  bleven een beetje bedremmeld bij ons staan, ze wisten niet waar ze moesten beginnen en waar naar te kijken.

De drie mannen zijn met de jongens mee gelopen om ze een beetje wegwijs te maken, eerst maar naar de schoenen, daar werden ze voor hun doen helemaal wild, ze liepen als gekken langs alle rekken en weer de volgende gang in, schitterend om te zien.
Vrij snel hadden ze allemaal gevonden wat ze wilden, gympen lage en hoge of het de goede maat was maakte niet uit, ze hadden ze vast!
Uiteindelijk had iedereen met behulp van het winkel personeel en de drie mannen hun goede maat.
Eéntje had zijn zinnen gezet op echte sportschoenen, deze waren zelfs iets duurder dan we hadden gezegd, maar hij wilde ze zo graag.....dus ja die heeft hij gekocht maar niets anders meer erbij.

Ze hadden de smaak te pakken op naar de sokken, ondergoed, shirts en broeken, die hadden hun weg gevonden en wij waren ze kwijt, maar later toen er afgerekend moest worden zijn ze allemaal weer tevoorschijn gekomen.

Bij de meiden een beetje anders, eerst gympen oh nee daar staan leuke schoenen oh nee daar slippers oh nee eerst truitjes kijken of.. of.. of.. ze wisten het echt niet meer.....

Eén raakte zelfs een beetje in paniek, dus eerst maar weer naar de schoenen met z'n allen en ja hoor ook zij probeerden te kiezen, de meeste gingen voor echte dames schoentjes en ook hier pakten ze gewoon maar degene die ze mooi vonden, dus ook leren eerst aantrekken en een stukje lopen om te kijken of ze lekker zitten, je zag echt dat dit nieuw voor ze was.

Oke ze hadden schoenen en dachten toen dat ze klaar waren, nee je mag nog meer kiezen, want jullie zijn nog niet aan je bedrag, eerst ongeloof en daarna begon het kwartje ook bij hun te vallen.
Heeeeel veel kleding-rekken verder was ook hun geld op.

Op naar de kassa, nou daar raakten een paar winkel-dames ook in paniek er kwam geen eind aan.. bonnetjes eraf halen... aan de kassière geven... aanslaan... opvouwen... in een zak stoppen  op het laatst stonden er net zoveel mensen achter de kassa als ervoor, schitterend.

Dank jullie wel allemaal voor alle donaties, ze zijn dubbel en dwars goed terecht gekomen, jammer dat niet iedereen deze blijde gezichten heeft kunnen zien.

Met zijn 17nen  weer in de twee auto's op weg naar Starlight, de kinderen hadden geen idee.

's Morgens hadden we met Ketut afgesproken om een vreemd soort rijsttafel te maken.
Iedereen in ieder geval een bordje rijst ( anders hebben Balinezen niet gegeten!) daarnaast mie, pizza's, verschillende soorten, saté stokjes.

Daar aangekomen en tijdens het eten hebben de 6 volwassenen meer geluid geproduceerd dan de 11 kinderen.

Ze hadden een grote tafel aan het strand voor ons klaar staan.
Alle jongens en meiden dicht bij elkaar en alleen maar kijken.
Jammer dat het donker was, we hadden gehoopt er nog met licht aan te komen zodat ze nog even in zee hadden kunnen gaan, maar helaas door de enorme bui van 's middags was alles een beetje later geworden.
Nog even met een paar pootje gebaad en van de meisjes gehoord dat ze de zee nog nooit in het donker hadden gezien.

Hierna heerlijk gegeten en gedronken en toen was iedereen doodop.

Binnen in het restaurant alle spullen verdeeld en de bonnen verzameld voor de verantwoording die we moeten afleggen bij de kas controle.

Zowel bij pak Fredy als bij ons lag alles binnen 5 minuten te slapen in de auto, aangekomen bij het pad van ons weeshuis zijn ze uitgestapt en hebben allemaal wel 5 keer bedankt.

Wat nog mooier was in het lamplicht sprankelden hun ogen van blijdschap.
Dit is een dag geweest die nooit meer vergeten wordt door iedereen die hem heeft meegemaakt.

Pak Fredy, Ibu Ari, Joke en Henk heel hartelijk bedankt voor jullie hulp, grandioos.
Wij waren met een half uur thuis jullie moesten nog 3 uur terug rijden!

Later meer foto's, Joke heeft er ook gemaakt.


Eindelijk,

Zaterdag 24 maart 2012

Na behoorlijk wat vertraging komen we langzaam aan op gang.

Een aantal offertes  zijn de deur uit, maar nog geen antwoord.

Iedereen was druk bezig met de voorbereidingen voor Nyepi  (Balinees nieuwjaar), dat houdt in winkels gesloten, metselaars en timmerbedrijfjes onbereikbaar.

Gelukkig hebben we voorlopig nog genoeg  tijd en dat is wat je nodig hebt op Bali.

Zondag zijn we voor het eerst naar Ons Weeshuis geweest.

We zijn weer groots ontvangen, allebei een mooie bloemenslinger gekregen en van elk kind een zelfgemaakte namaakbloem.

Er zijn een flink aantal grote jongens en een paar meisjes weg, zij wilden niet verder leren of waren echt dwars (puberen!!!!) en zijn terug naar hun geboorte streek.

Op dit moment zijn er nog 14 pubers, 7 jongens en 7 meisjes.

3 van hen doen in april examen, 1 wil daarna gaan werken en Wayanti en Miko willen toelatings examen doen voor de universiteit.

Miko wil advocaat worden en Wayanti wil het liefst toerisme gaan studeren, als dat niet kan Engels en Nederlands??

Ze willen beide naar de universiteit van Singaraja, dus niet te ver van het weeshuis, maar wel zelfstandig wonen, ze moeten dan half werken half studeren.

Pak Ketut heeft een kakki  lima (zie foto karretje met drie wielen + 2 voeten maakt 5) laten maken en denkt erover om deze in Singaraja neer te zetten zodat zij de vissen die in het weeshuis worden gekweekt , gaan verkopen , gebakken
natuurlijk en met rijst.

Wij hebben nog  geen idee of dit haalbaar is, wachten het voorlopig even af, eerst slagen voor hun eind -examen en toelatings -examen, dan horen en zien we wel verder. (worden echt Balinees!)

De opzet van pak Ketut is om verder te gaan met kleinere kinderen  alleen nog van het eiland Bali, die thuis onvoldoende  eten, drinken , aandacht en geen of weinig scholing krijgen en deze op te nemen in ons weeshuis..

Op het ogenblijk zijn er ong. 30 kinderen tussen de 6 en 12 jaar.

10 echt uit het dorp en zij gaan ‘s avonds naar huis, de andere 20 van verder weg,  gaan meestal alleen in het weekend naar huis.

Dit zijn wel de kinderen van wie de ouders echt niets hebben.

Voor onze stichting verandert er dus niet zoveel, we blijven doorgaan met een gezonde en leefbare situatie te creëren.

We hopen straks dus een yayasan te hebben met uiterlijk 36 kinderen (kleintjes  2  in één bed)  en elke dag toezicht en werken van  1 á 2 van de ouders van de kinderen uit het dorp, die geen werk hebben en Pak Ketut , de dans/gamelan  leraar, de man met de witte band om zijn hoofd en de in zijn gezicht verbrande man.

Hun namen zal ik de volgende keer schrijven, als ik ze zeker weet.

Ook gaan we nog kennis maken met de tweede vrouw van Putuh Zima, volgens Ari moet zij haar huis uit, maar dat  gaan we eerst zelf onderzoeken!

Pak Ketut gaat proberen om het pad  van de yayasan de naam te geven van Putuh Zima, zodat hij altijd herinnert zal blijven.

Zondag gaan we met Ari mee naar ons weeshuis (hopen dan de eerste fiats te geven)  en maandag komen Joke en Henk met pak Fredy uit Changgu om met z’n vijven en de 14 pubers naar Singaraja te gaan en nieuwe kleren te kopen en lekker
te gaan eten.

We houden jullie op de hoogte.

Groeten
vanuit een bewolkt Bali.


Allerlaatste update voordat we morgen vertrekken

Dinsdag 13 maart 2012

Hallo allemaal,

hier nu het LAATSTE NIEUWS:

we kunnen delen van de 3 slaapkamers stucken  en daar twee brede planken met daaronder een kapstok maken.

Op de planken kunnen de dozen en spullen van de kinderen staan en aan de lange kapstok kunnen alle kleren hangen.

Dus geen kleding meer aan de bedden en wanden en geen troep meer op de grond, een SUPER verbetering.!

Gisteren hebben mensen uit België ons een email gestuurd en daarin verteld dat ze een heel flink bedrag wilden overmaken naar Ons Weeshuis.

We durfden het eerst niet te geloven, maar vandaag staat het op de rekening!

We gaan heel hard aan het werk om alles te realiseren en hebben er heel veel zin in.

SUPER BEDANKT ALLEMAAL EN BLIJF ONS VOLGEN VERGEET ONS WEESHUIS NIET!


Laatste update

Maandag 12 maart 2012

Hallo allemaal,

het gaat FANTASTISCH.

We hebben geld gekregen van verschillende mensen voor de matrassen en wat daarvan overblijft gaat naar het Kinderdagje uit.

Ook hebben weer een aantal mensen geld gegeven om een paar kinderen lekker in het nieuw te steken en te gaan eten, we gaan dit maar het Kinderdagje uit noemen.

En er zit nog iets heel moois aan te komen, als het geld op de bank staat horen jullie hier meer over.

En de RAMEN in de slaapkamers zijn KLAAR, weg met die foeilelijke afzichtelijke water-doorlatende/lekkende GOLFPLATEN .

We gaan er vanaf zondag weer voor.

DANK JULLIE WEL ALLEMAAL.

Blijf ons volgen via www.yayasan-bali.nl   en via facebook Ons Weeshuis Yayasan Bali en wordt vriend hiervan.

Van een aantal mensen die geld gedoneerd hebben, hebben we geen email-adres, wilt u dat alsnog doorgeven dan kunnen wij u ook op de hoogte houden.

Dit kunt u doen via yayasan.bali@gmail.com.