Hallo,wij zijn

Dinsdag 26 maart 2013

Hallo allemaal!

We zullen ons eerst eventjes voorstellen; wij zijn Suzanne en Cindy en studeren de opleiding fysiotherapie aan Saxion Hogeschool Enschede! Onze leeftijden zijn 19 en 20 jaar, naast onze opleiding vinden we het leuk om te lezen, sporten en tijd door te brengen met onze familie en vriendjes. Wij zullen ons afstudeerproject waarmaken in samenwerking met 'Ons weeshuis'!
Hiervoor zullen wij op 22 april naar Bali vliegen, maar de voorbereidingen van ons project zijn al in volle gang!

Wat gaan we precies doen? Wij willen er een steentje aan bijdragen dat het welzijn en de lichamelijke fitheid van de kinderen in 'ons weeshuis' verbeterd.
Hiervoor zullen we een bewegingsprogramma toepassen, een netwerk opbouwen tussen de rijke en armere weeshuizen, seksuele voorlichting geven, een kleine EHBO cursus verzorgen en zullen we de kinderen analyseren en daar waar mogelijk helpen!

Jullie kunnen tegen die tijd onze verhalen volgen op;
www.cindywijnbergen.waarbenjij.nu enwww.suzannemeulman.waarbenjij.nu

We hopen net zoveel goeds als Frits en Diana te bereiken en daarnaast een hoop te leren en onze kennis ter plekke over te dragen!
Wij hebben er onwijs veel zin in!!

Liefs Suzanne en Cindy


Engelse les

Zaterdag 09 maart 2013

Ibu Ari heeft 1 Engels leerboek gekocht en daarvan 30 kopieën laten maken (mag niet, maar ja in Indonesië kan iets meer!)

Voor elk kind een boek ( nou ja bijna).

Als ze op zondag niet komen en/of zonder reden, dan 2 hoofdstukken uit het boek overschrijven en leren, aan Ibu Ari geven en overhoren.

Als ze hun huiswerk niet gemaakt hebben, dan 1 hoofdstuk overschrijven en leren, aan Ibu Ari geven en overhoren.

We geven Ibu Ari wel steeds meer werk, maar ze vindt het niet erg.

Het was de laatste tijd een beetje halve bak, kinderen gingen liever op bed liggen of hadden een smoesje, vandaar voorlopig deze strenge maatregels.

Hebben meer strenge maatregelen genomen en gisteren weer een donderspeech gehouden, sorry maar het is echt nodig.

Kan niet zo zijn, dat wij allemaal hard werken voor onze centjes en iets aan ons weeshuis geven en dat zij daar niet gedisciplineerd mee omgaan.

Zal wel in een latere brief alle regels geven en meer details.

Mensen die na ons komen en langere tijd naar ons weeshuis gaan, kunnen dan kijken of de kinderen zich er aan houden.

Zo niet, dan zijn zij bevoegd om, namens ons, de regels alsnog te laten naleven.

2 uur na de donderpreek was het alweer mis, ben toen echt uit mijn dak gegaan, wat op Bali meestal niet wordt gewaardeerd, maar naderhand kwamen zelfs de werkmannen naar ons toe en gaven ons gelijk.

Eén omschreef het aldus:

 Ibu we zien dat u en bapak van de kinderen houden en het beste met hen voorheeft.

Thuis moeten wij ook regelmatig zo optreden naar onze kinderen en dan ook met luide stem, anders dringt het niet tot ze door.

Tidak apa apa , geeft niets, dat u met luide stem heeft gesproken, soms hebben de kinderen dit nodig.

Ook pak Ketut en 2 ouders die net op visite waren , vonden het niet erg.

Wel vervelend zo streng zijn, maar het is op dit moment echt nodig, beetje teveel pubers, die overal onder uit proberen te komen en aan een heleboel dingen sch… hebben.

Later kwamen wel een stel meiden vragen of we de Balinese dansles ook wilden gaan betalen, want pak Ketut kan dat heel vaak niet.

Hebben daar eens een nachtje over geslapen en doen dit de eerste maanden zeker niet!

Eerst maar eens de dingen doen die nodig zijn en dan de leuke dingen.

Moeten ook weer iemand vinden die 25.000 rp. per week wil betalen,  is ook weer 10 euro per maand.

Wij hebben geen van allen een boom in de tuin staan waar we het geld vanaf kunnen plukken, toch?

Groeten uit Bali.


Aan alle donateurs,

Dinsdag 05 maart 2013

dit zal het eerste jaar zijn, dat we alles afkrijgen, wat we graag wilden en nog een beetje meer.

De meisjeskamers (2) zijn helemaal klaar, witte tegels op de vloer en de achterliggende badkamers helemaal betegeld en met mandi-bak en hurktoilet, spiegel, rekje om de spullen op te zetten en een rekje om spullen aan te hangen.

In 1 kamer twee stapelbedden, dus 4 slaapplaatsen, opgemaakt met matrashoes, laken- kussen- laken en deken aan het voeteneind.

Andere kamer 1 groter stapelbed en precies hetzelfde opgemaakt.

Zoals in een hotel hebben wij ze verteld, weten niet of ze er echt blij mee zijn, want dat moet elke dag opgemaakt en eens in de week verschoond worden!

Veel makkelijker om alleen op de matras te liggen, dat vonden de jongens ook, want daar hadden we de dag gisteren twee bedden zo opgemaakt.

We kijken vandaag en de matrashoes is er onderuit en het kussen ligt op het tweede laken, wat ook helemaal ingestopt was , zoals het onderlaken!

Gisteren wilden ze perse een deken want ’s nachts is het koud, valt voor ons niet te rijmen hoor.

Niet goed dus, ze moeten het echt leren, alles eraf gehaald en toen ze uit school kwamen moesten ze het overnieuw doen.

We gaan dit een paar dagen aankijken, eigenlijk willen we het zo houden.

De matras blijft schoon en is veel netter zo, maar we twijfelen een klein beetje, als ze het echt niet zo willen……….., dan is alles verdwenen als we weg zijn.

Moeten we hier een punt van maken, als donateurs komen kijken moet het er zo uitzien?? Denken jullie mee? En geef tips.

De jongens kamer is bijna klaar, vandaag de laatste twee stapelbedden erin.

Alle bedden moesten gerenoveerd worden na 2 jaar, ze hebben er in het oude huis zo mee heen en weer gesleept (en niet opgetild) dat er een aantal flink uit elkaar lagen en poten afgebroken.

Dat kan natuurlijk niet, dus nu twee aan twee aan elkaar vast gezet en verboden er mee te slepen of draaien of wat dan ook.

Ja, op dit moment zijn we erg streng, ze krijgen alles kapot en doen nergens voorzichtig mee en dat moet binnen de kortste keren veranderen.

Wij hebben tenslotte geen van allen een geld-boompje in de tuin staan en dat moeten de kinderen goed gaan begrijpen.

Ze moeten echt nog heel veel leren en hebben het niet van huis uit meegekregen, want daar is/ was niets, vandaar onze strengheid en vragen aan Pak Ketut, Pak Jero en Mèmè om dit over te nemen en op te blijven hameren, zodat het voor de kinderen normaal wordt.

Geen troep, papier, plastiek enz. op de grond gooien, maar in vuilnisbakken doen.

De keuken, badkamers en slaapkamers schoon en opgeruimd houden.

Zal nog een hele klus worden om hier een gewoonte van te maken, schroom dus niet als u ons weeshuis bezoekt en dingen ziet, die echt niet kunnen, om de kinderen en de leiding hierop te wijzen en of aan te spreken.

Nu de nieuwe gebouwen er staan, moet het beter gaan, in het oude huis werd het vaak niet opgemerkt, wat iedereen aan het doen was.

Zo komen we iedere keer een stapje verder.

Heel Bali hangt van plastiek en vuil aan elkaar, dat kunnen we niet veranderen, dus klein beginnen en wie weet……

Nog een paar dagen hier en dan naar het zuiden om daar met vrienden, de zegeningen van de mangu krijgen met Melasti, daarna oudjaar (oggo oggo) vieren en 12 maart nieuwjaar, Nyepi, de dag van stilte mee maken.

We schrijven nog een keer voordat we hier weggaan, hoe het er dan voorstaat en vooral foto’s hoe alles eruit ziet, dus blijf de website www.yayasan-bali.nl volgen of kijk op facebook Ons weeshuis Yayasan Bali.

Hartelijke groeten van een echtpaar, dat heel trots is om zoveel mensen om hen heen hebben, die helpen om dit mogelijk te maken.

Dank, dank iedereen.

 

Laatste ontwikkelingen:

We hebben toch besloten om grindpaden aan te leggen, hier de eerste foto’s.

Vrijdag 8-3  hebben we zelf weer internet, nu versturen we dit via de wifi van Het Starlight hotel.

Iedereen die een mail gestuurd heeft of via facebook iets heeft geschreven, krijgt vanaf vrijdag antwoord.

Hartelijke groeten Frits en Diana.