Mei 2012.

Donderdag 31 mei 2012

Een verhaal over een Balinees gezin.

Er waren eens een vader en een moeder met 3 kinderen, 1 meisje en 2 jongens.

Ze leefden in behoorlijke welstand, vader had een groot stuk grond geërfd met daarop kruidnagelbomen/struiken.
Dit leverde genoeg op om goed van te leven.

Vader had alleen een slechte eigenschap, hij kon niet van andere vrouwen afblijven, liefst exotische van andere eilanden.

Na 10 jaar huwelijk kon moeder het niet meer aan, manlief had ondertussen vrouwen en kinderen op Java, Flores, Kalimantan en Sumatra, hij eiland -hopte regelmatig op en neer en heen en weer.

Moeder is met groot verdriet weggegaan, haar kinderen waren toen 10, 8 en 6 jaar.

Op Bali zijn de kinderen van de vader, als moeder weggaat mag ze ze niet meenemen.

Zo goed en zo kwaad als het ging, hebben deze kinderen zichzelf 2 jaar verzorgd, maar de buurt (desa) zag dat ze hier nog echt te jong voor waren.

Vader is er een aantal keren op aan gesproken en beloofde beterschap, maar die kwam er niet.
Als hij er was, was het voor het oogsten van de kruidnagels en het geld van de opbrengst mee te nemen naar zijn andere liefjes.

Toen het oudste meisje 12 jaar was is ze opgenomen door de buren, ze kreeg daar fatsoenlijk te eten en een slaapplaats.
Daar tegenover stond dat ze alle huishoudelijke taken van dat gezin moest doen.

De jongen van 10 jaar is naar Lombok gegaan, hij is opgehaald door verre familie en zij woonden op Lombok.
Hij heeft daar ook een slaapplaats gekregen en mocht naar school, maar ook hij moest heel hard werken, de koeien en varkens verzorgen en op het land werken.

De jongste zoon is naar andere familie gebracht op Bali, ook hij moest heel hard werken voor zijn kostje.
De kinderen zijn groot geworden door hard te werken en als voetveeg gebruikt te zijn.
De jongste zoon en oudste dochter hebben elkaar sporadisch ontmoet in 8 jaar.

Vader kwam eens per jaar een uurtje langs en was dan weer weg, waarschijnlijk naar een volgend liefje, hij had nog steeds zijn landerijen, dus geld en kon doen wat hij wilde.
Ja ook dit is een kant van Bali, voor ons dat exotische eiland!

Het meisje is jong getrouwd en de jongste zoon is op zijn 16 de naar Lovina gebracht om daar in een hotel te werken als tuinman.
Daar hoorde hij van zijn zuster dat moeder al een aantal jaren daarvoor was overleden, de familie had het maar niet verteld, want er was toch niets meer aan te veranderen.
In dat zelfde jaar is het de middelste zoon ook ter oren gekomen dat zijn moeder was overleden, hij heeft alles op alles gezet om 25.000 roepia (2,50 euro) bij elkaar te sprokkelen om met de boot van Lombok naar Bali te gaan en zijn broer en zuster op te zoeken.
Dat is hem gelukt en na 8 jaar zijn de drie kinderen weer voor een paar dagen verenigd en samen hebben ze het verdriet van de overleden moeder en alle ellende met elkaar kunnen delen.
Dit houdt in, een kleine ceremonie en zegeningen vragen in de tempel.
De oudste zus en jongste broer van Bali hebben weer alles bij elkaar gelegd om de terugreis van de oudste broer te betalen.
Hij wilde terug naar Lombok, had daar een vriendin waar hij mee wilde trouwen en was daar opgegroeid.

8 jaar later is de jongste broer naar Lombok gegaan, de broers waren in de tussentijd allebei getrouwd en de oudste broer had een zoontje van 3 maanden.
Op Bali, moet eigenlijk zeggen in het hindoeïsme, is het gebruikelijk om met 3 maanden een soort doopfeest te houden.
De jongste broer (moet) wilde graag hierbij aanwezig zijn, dit is hetzelfde als in onze begrippen de stamhouder.
Zijn vrouw kon niet mee, zij had in korte tijd twee dood geboren kindjes gebaard, een voldragen baby en een van 7 maanden.

Tijdens deze ceremonie heeft de jongste broer gebeden, als hij ooit een kindje kreeg wat bleef leven, hij terug zou komen met vrouw en kind om het hier de zegeningen te laten krijgen.
Niemand op zijn vrouw en broer na heeft dit ooit geweten.

Weer 8 jaar later vliegt de jongste broer met vrouw en dochter naar Lombok en wordt er een grote ceremonie georganiseerd, waarin de schoonzusters elkaar leren kennen en de broers elkaar na 8 jaar weer zien.

De dochter krijgt alle zegeningen en wordt ook een beetje de dochter van de broer en de zoon van de oudste broer wordt een beetje de zoon van de jongste broer.
Zij gaan elkaar helpen om de kinderen een goede opleiding te geven en wie er op dat moment geld heeft betaald.

Saillant detail vader heeft al zijn grond verkocht en al het geld daarvan is ook op, nu klopt hij regelmatig aan bij zijn kinderen en als ze hem iets geven gaat het weer......
De kinderen weten het, nemen hem veel dingen kwalijk, maar laten hem niet vallen, ook dit is Bali.

Met deze kinderen gaat het redelijk goed, maar er zijn er ook die b.v. hierdoor in een weeshuis terecht komen.


Hallo allemaal,

Woensdag 30 mei 2012

hier weer eens een bericht over "Ons Weeshuis".
Alles is nog lang niet klaar, maar pelan, pelan is in Bali normaal.

Het nieuwe dak zit erop en de regenton is aangesloten, maar langs het grote dak van het huis aan de voorkant zouden ook nog regenpijpen komen, uh effe vergeten en dus nog niet klaar!

Wel 4 mooie deuren in de slaapkamers en.. deuren en ramen in het drie kamer huis voor de vrijwilligers, hier moet nu alleen nog in elke kamer een douche en toilet komen en ze moeten nog ingericht worden.
De rest wat we afgesproken hadden, moet nog steeds gedaan worden.
Het is jammer, maar de mensen rondom het dorp willen waarschijnlijk geen geld verdienen, dus gaan we het roer omgooien.

We hebben in Starlight hotel kennis gemaakt met Patrick en Albertine, een super positief en enthousiast stel.
Zij hebben in het noorden een huis laten bouwen in de buurt van Lovina, hebben natuurlijk ook de nodige ergernissen en alle andere dingen die op Bali normaal!!!! zijn en voor ons vreemd overkomen meegemaakt.

Ondertussen zijn zij zover, dat ze nu een goed team om zich heen verzameld hebben.
Eén man, Kadekkie is zijn naam, regelt alles en hij stuurt een team aan van een man of 15 die allemaal hun eigen specialiteit hebben.

Alles loopt op rolletjes, het huis van Patrick en Albertine is werkelijk schitterend en nu helpen ze  vrienden om daar ook een huis te bouwen, ondertussen helpen ze daar ook de arme bevolking aan alle kanten.

Zij zijn vol lof over Kadekkie, die regelt alles en is het niet goed, wordt het hersteld zoals zij het willen.
Ze hebben ons het genereuze aanbod gedaan om Kadekkie naar ons weeshuis te sturen en te kijken wat hij voor ons kan doen.

Vrijdag 1 juni gaan wij dus weer naar het noorden en ontmoeten daar Kadekkie en we hopen van hem te horen,
 dat wat jullie en wij allemaal deze keer gedaan hadden willen hebben, nu onder zijn toezicht echt gedaan wordt.

Starlight is dit week-end volgeboekt, maar we mogen in het gastenverblijf van Patrick en Albertine logeren.
Soms lijkt het wel, dat hier dingen gebeuren zonder dat we er zelf invloed op hebben, dit kan toch allemaal geen toeval meer zijn?

Pak Ketut wil op 8 juni een ceremonie houden en heeft ons ook uitgenodigd, wij hebben dit vriendelijk afgewezen, omdat we de 10 juni vertrekken en nog een paar rustige dagen in het zuiden willen doorbrengen.

Wij gaan dus nu van 1 juni tot 4 juni naar het noorden om met Kadekkie kennis te maken, Bingo in het weeshuis te spelen en van iedereen in het noorden afscheid te nemen.

Na het weekend hoop ik jullie, alleen maar positieve berichten te kunnen zenden

Zondag 13 mei hebben we Harold en Ria (donateurs) en hun vrienden Teun en Bärbel ontmoet in Starlight.
We zijn 's middags gezamenlijk naar de yayasan gereden en nadat ze alle nieuwe dingen hadden bekeken, hebben Harold en Ria de namen met viltstift van Jan en Willie (dit zijn hun oudere bovenburen ook donateurs)  op de regenton geschreven,
Later zijn de grote jongens  er met witte verf overheen gegaan en hebben uit zichzelf dank u wel er onder geschreven.
Harold en Ria hadden ook weer een heleboel meegenomen, eten en vitamines, kleding enz.

We waren heel verbaasd dat er twee vrijwilligers al een paar dagen in de yayasan verbleven.
Een Engelse man en vrouw die een aantal weeshuizen op Bali bezoeken en daar de kinderen bezig houden met educatieve spellen, o.a.een spel waarin duidelijk gemaakt wordt hoe met afval om te gaan en later alle lichaamsdelen in het Engels te benoemen met zang en dans.
Dit was heel erg leuk en erg interessant.
Zij gaan begin juni terug naar Engeland en hebben beloofd contact met ons te houden. ook sturen ze hun website door.
Zodra we die binnen hebben, zetten we dit ook op onze website, dan kunnen jullie er alles over lezen.

's Avonds gezellig met z'n allen gegeten en de volgende dag zijn wij weer naar het zuiden afgezakt.

Privé zouden we Wayanti en Ibu Ari meenemen en naar Java gaan, maar door persoonlijke omstandigheden van Wayanti ging dit nier door.

Een grote teleurstelling voor allemaal, maar ook voor Ibu Ari, zij zou voor het eerst gaan vliegen.
We hebben toen besloten om haar, haar man en dochter mee te nemen naar Lombok.

Dit is toch ook weer een apart verhaal geworden en ik zal er binnenkort een stukje over schrijven.
Het heeft niets met "Ons Weeshuis" te maken, maar wel hoe arme of in de steek gelaten kinderen moeten proberen te overleven, ook nog in deze tijd.